Ronald van Wagtendonk
Fotografie al vroeg "mijn ding" was. Op de lagere school beschikte ik (1950) al over de familie "clack" maar erg goed kon ik er niet mee uit de voeten. Via de plaatselijke fotograaf leverden mijn inspanningen bescheiden zwart-wit contactjes op. Foto's van landschapjes en schepen, allemaal nogal braaf en waarheidsgetrouw.
Mijn eerst echte camera was een k.b. Ilford-je met een opgebouwde belichtingsmeter. Met de foto-bijbel van Dick Boer als leidraad en eigen vergroter ging het al een stuk beter, al was het allemaal nog erg statisch en weinig spontaan. De doorbraak kwam pas vele jaren later. Een cursus bij het toenmalige "Jong Haarlem Vooruit" (nu de Volksuniversiteit) bracht mij in contact met een aantal fotografen waarvan het werk mij bijzonder aansprak. Geïnspireerd door o.a. Machiel Botman, Hans van der Meer e.a. durfde ik steeds meer materiaal en tijd "te verprutsen" aan spontane invallen , niet uitgebalanceerde licht situaties en je laten sturen door je gevoel. Het aantal te ontwikkelen filmpjes navenant toe maar er waren wel steeds meer foto's bij waarvan ik bij de opname voelde dat het goed zat.
Ik fotografeer vooral veel op straat en laat me graag meevoeren door mensen, situaties, mooi licht en andere toevalligheden. Ik ken de techniek maar ik laat ook graag de automaat het instelwerk doen. Via de fotografie leer ik steeds beter de balans tussen ratio en gevoel kennen en gebruiken. Ook op het werk zoek ik daarnaar. Soms moet je ophouden te zoeken naar betere technieken etc. Gewoon aan de slag en dan maar zien waar het schip al dan niet strandt. Op je werk natuurlijk lang niet altijd mogelijk maar als fotograaf voel ik me daar prima bij.
De fotografie heeft mij geleerd af te gaan op mijn gevoel en dat om te zetten in iets zichtbaars. Een hobby die ik koester.
Portfolio
Bekijk Ronald's portfolio hier.